Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Βούττημαν Ήλιου

Βούττημαν Ήλιου


Άρκον πών να με παίρνουσιν οι τέσσερις τζι έμεναν 
Μες τζι ειν την ανακατωσιάν
Έλα τζι εσού στην εκκλησιάν 
Μεν αντραπής κανέναν.

Αγάππουσ-σε έξω ψυσ' ης τζι εν να σε καταχνώσουν
Αν είσαι κόρη σπλαχνιτζ' η
Μεν περαρκήσης, έρκου τζ' ει
Πριχού να με λουκκώσουν.

Τους ζωντανούς απώχουσιν μάσ'ην τζι' εν τους χωνεύκουν 
τους πεθαμένους συγχωρούν
εν φούχτα χώμα τζι' εν μπορούν,
κόρη να τους παιδεύκουν.

Ππέφτει τους πιον μακάριση τζαι ψυσικόν διούσι 
γιατί που τον ψεματινόν
πηαίννουν στον αληθινόν
κόσμο τζι' εν να κριθούσι.

Αν μεν μου κάμουν κόλλυφα στες τρεις με σαραντάριν
Μήτε στον γρόνο λουτουρκάν
Πάρουμου για παρηορκάν
Κάμε μου τουν την χάριν.

Βούττημαν ήλιου τζι ύστερις τέλεια πών να σιγράση 
Τζιαι πών ν' αδκειάσουν τα στενά 
Πών εσ' ει πλάσμαν να περνά 
Για να σε ξιφαράση,

Έλα τζιαι σου στο μνήμαν-μου 
τζιαι μες τον μπότην άψε 
Αϊταφίτικον τζ’ ερίν
Κάπνισε, κόρη, νακκουρίν
Νομάτισ'-με τζιαι κλάψε.


Δημήτρης Λιπέρτης


Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

«Το κόκκινο Μπαλόνι»

«Το κόκκινο Μπαλόνι» - Βραβευμένη ταινία με Χρυσό Φοίνικα Καννών και Όσκαρ Σεναρίου 1956.

Μια μαγική ιστορία για τη φιλία ανάμεσα σε ένα μικρό αγόρι και ένα μπαλόνι, με φόντο το Παρίσι της δεκαετίας του 1950. Ένα μπαλόνι με δική του ζωή, ακολουθεί ένα παιδί στους δρόμους του Παρισιού, προς έκπληξη όλων. Βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και με Όσκαρ Σεναρίου.




Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Πιάννει που λες το BMX ο Τσουρούλλης...




Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Χωρίς χέρια αλλά με αξιοπρέπεια

Ο 48χρονος σήμερα Chen Xinyin, είχε μια δύσκολη ζωή. Σε ηλικία 7 ετών έχασε τα χέρια του από ηλεκτροπληξία. Παρόλα αυτά, ξεκίνησε από τότε να δουλεύει στη φάρμα της οικογένειας. Στα 20 του ο πατέρας του πέθανε και έμεινε μόνος να φροντίζει τόσο τη φάρμα όσο και την άρρωστη μητέρα του. Καθώς η υγεία της μητέρας του επιδεινωνόταν με τον καιρό, κάποιος εισηγήθηκε στον Chen να ζητιανέψει για να ζήσουν. Η απάντηση που έλαβε ήταν οργίλη και σαφής: “Δεν έχω χέρια αλλά έχω καλά πόδια. Δεν μπορώ να δεκτώ τέτοια χρήματα.”

Από τότε που έχασε τα χέρια του, ο Chen έμαθε να μαγειρεύει, να φυτεύει, να κλεδεύει και να μαζεύει τις σοδειές και να φτιάχνει καλάθια. Το 2014, ο Chen ανέλαβε την πλήρη συντήρηση της 91χρονης μητέρας του η οποία πλέον είναι παράλυτη. Μπορεί να μην έχει χέρια αλλά ταΐζει τη μητέρα του κρατώντας ένα κουτάλι ανάμεσα στα δόντια του. Οι χειμώνες είναι σκληροί και τα κρυοπαγήματα είναι συχνά μιας και δεν μπορεί να φορέσει κάλτσες. Δεν τα βάζει κάτω όμως...












Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Αγορά εργασίας

Εποχή εξετάσεων η περίοδος που διανύουμε και οι μαθητές προσπαθούν για το καλύτερο. Οι δε τελειόφοιτοι προσπαθούν να πετύχουν την είσοδό τους στα διάφορα ακαδημαϊκά ιδρύματα τα οποία επέλεξαν για τις σπουδές τους.

Το μπλόγκ δε θα μπορούσε να μείνει απαθές βεβαίως. Στα πλαίσια του ευρύτερου κοινωνικού του ρόλου, θα προσπαθήσει να βοηθήσει τους νέους που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν τις σπουδές τους και αυτούς που τώρα τελειώνουν τις σπουδές τους και ετοιμάζονται να εισέλθουν στην αγορά εργασίας.

Ντάξει, δεν μπορώ να ευλογήσω τα στυλό με τα οποία θα συμμετάσχουν οι μαθητές στις εξετάσεις, μπορώ όμως να βοηθήσω αυτούς που θα αρχίσουν να στέλνουν τα βιογραφικά τους και να πηγαίνουν από συνέντευξη σε συνέντευξη για να βρουν δουλειά.

Διότι αγαπητή μου δεν γίνεται να πηγαίνεις σε συνέντευξη χωρίς να γνωρίζεις τί περιλαμβάνει η θέση για την οποία στέλνεις το βιογραφικό σου. Πού πας ξυπόλυτη στ' αγγούρια;

Σε αντίθεση με τον Παπακαλιάτη, εγώ θα σου πώ "άνοιξε τα μάτια"...






















Παρακαλώ, ούτε λόγος...


Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Cubes! I did it again...

- Ω! Κουμπάρε Γιαννή, πώς πάμεν;
- Καλά κουμπάρε Παυλή, έτο ήμουν περαστικός που τες γειτονιές σου τζι είπα να πω μιαν καλησπέρα
- Καλά έκαμες κουμπάρε! Κάτσε να πιούμεν τζαι κανέναν ποτούιν
- Όι όι κουμπάρε...άλλην ώρα να μεν σας δυσκολεύκω τζι εσάς...έshει τζαι η κουμέρα τα προβλήματα της...
- Πάππαλλα προβλήματα κουμπάρε! Ήβραμεν έναν επιστήμοναν στη Λεμεσό, ειδικός ακούεις τζι εσού σε τούντα OCD ήνναμπου τα λαλούσιν...επήεν κοντά του 2-3 φορές τζαι τζίνον ήταν...shινίν τζι εκόπην!
- Μα σοβαρά κουμπάρε; Μπράβο!
- Γι' αυτόν σου λαλώ, κάτσε να σε δούμεν...εννα χαρεί τζαι η κουμέρα σου...Ε Μυρούλλα! Φέρμας καμιάν μπυρούν παωμένην να πιούμεν με τον κουμπάρον τον Γιαννήν...
- Καλόν Παυλή μου, να φέρω...
- Φέρε τζαι τίποτε να την ιτσιλλίσουμεν...λλία..κοψίδια!
- Να φέρω μάνα μου...

- Ορίστε!



Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Perpetual Motion Machines





Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Στο ασανσέρ που συναντιόμαστε...





Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Ο 3χρονος ντράμερ και η Συμφωνική Ορχήστρα

Δες τον αξιολάτρευτο Lyonya Shilovsky ο οποίος στα 3 του μόλις χρόνια παίζει ντραμς με τη Συμφωνική Ορχήστρα Novosibirsk. Ο ενθουσιασμός και το πάθος του είναι άξια θαυμασμού!





Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

L' equip petit

Η αξιολάτρευτη ιστορία της Margatania F.C.

Κάθε φορά που μία ομάδα δεν μπορεί να κερδίσει έρχεται στο προσκήνιο η «μικρή ομάδα» («L'equip petit»).

Η Margatania FC είναι ευρύτερα γνωστή στον χώρο του ποδοσφαίρου ως η ομάδα που δεν κέρδισε ποτέ! Και το χειρότερο; Δεν πέτυχε ούτε ένα τέρμα!



Σήμερα δεν υπάρχει πια, αλλά παραμένει στις καρδιές των αγνών ποδοσφαιρόφιλων που βλέπουν το ποδόσφαιρο από μία διαφορετική οπτική γωνία. Από τη γωνιά της αγάπης και τον φακό της αθωότητας.

Η Margatania FC αποτελείτο από 14 πιτσιρικάδες κάτω των επτά χρόνων και αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα της Καταλονίας. Κι έμεινε στην ιστορία ως η ομάδα που δεν νίκησε ποτέ, η ομάδα που δεν σημείωσε ούτε ένα γκολ. Μία αξιολάτρευτη ιστορία που συνεχίζει να κάνει τον γύρο του διαδικτύου με αρκετά εκατομμύρια θεάσεις στο Youtube.

Κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα, να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ για τους υπέροχους αυτούς μικρούς. Από φεστιβάλ σε φεστιβάλ, το ντοκιμαντέρ γνώρισε μεγάλη επιτυχία κι η Margatania FC είναι πλέον σημείο αναφοράς για τις ομάδες που συνεχίζουν να προσπαθούν ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Τα λιγότερα τέρματα που έχει δεχθεί η «L'equip petit», σε έναν αγώνα είναι 9! Σε όλους τους υπόλοιπους αγώνες δεχόταν πάνω από 10 και μερικές φορές πάνω από 20 τέρματα! Κι όμως, οι πιτσιρικάδες συνέχιζαν και με την παιδική τους αθωότητα μίλησαν μπροστά την κάμερα για την προσπάθειά τους που σήμερα έχει γίνει ένα μικρό κίνημα στον παγκόσμιο αθλητισμό.



Στο ντοκιμαντέρ μιλούν όλα τα παιδιά της ομάδας που έχει και κοριτσάκια στη σύνθεσή της. Ο Πολ, ο Έντουαρντ, ο Άντρια, ο Μάρτι, η Έμμα, ο Νιλ, ο Ζεράρντ, ο Ρότζερ, ο Ντίντακ, ο Κριστιάν, ο Ιβάν, ο Χαβιέ, η Ρουθ, ο Χάριτζ. Πριν από κάθε αγώνα τραγουδούν «Yes, yes, yes, of course, Margatania is the best» (ναι, ναι, ναι φυσικά, η Margatania είναι η καλύτερη») και δείχνουν να το απολαμβάνουν, όπως δήλωσε κι ο προπονητής τους. «Δεν φοβάμαι την μπάλα, αλλά σε κάθε ματς έχω πολλή δουλειά…», δήλωσε ο Χάριτζ, ο τερματοφύλακας της ομάδας, για τον οποίο ακούγονται εγκωμιαστικά σχόλια.

Όλοι οι παίκτες ρωτήθηκαν για τις επιδόσεις της ομάδας. «Οι αντίπαλοι είναι μεγαλόσωμοι και πιο δυνατοί», «κάνουν πολλές πάσες, εμείς όχι», «μία φορά χάσαμε με 20-0, αλλά μία άλλη μας νίκησε 9-0. Δεν ήταν τόσο καλή ομάδα», «ο Χάριτζ δεν τα πιάνει όλα», ήταν κάποιες αξιοσημείωτες απαντήσεις.

Η πιο… άβολη ίσως ερώτηση του ντοκιμαντέρ, αφορούσε στις επιδόσεις των πιτσιρικάδων στο σκοράρισμα. «Η Ρουθ πέτυχε ένα γκολ, αλλά ήταν οφσάιντ!», είναι μία από τις απαντήσεις που ακούγονται και… σπάει κόκαλα. Χαράς το κουράγιο του επόπτη που το ακύρωσε. Την ημέρα που γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ η Margatania έχασε μία από τις σπουδαιότερες ευκαιρίες της ιστορίας της.

Ο πιτσιρικάς με τον αριθμό 7 μόνος απέναντι από τον τερματοφύλακα σουτάρει «χλιαρά» και αποκρούει ο αντίπαλος τερματοφύλακας. Όλοι όμως ενθουσιάζονται και χειροκροτούν. Οι δε γονείς δηλώνουν ευτυχισμένοι από την υπερπροσπάθεια. «Τώρα τελευταία, τα παιδιά, ξέρουν τι κάνουν στο γήπεδο και είναι πιο προσεκτικοί απ' ό,τι ήταν στο ξεκίνημα της σεζόν», σχολίασε ένας πατέρας γεμάτος περηφάνια. «Σήμερα μπορούσε να ήταν η μεγάλη μέρα μας. Να πετυχαίναμε ένα τέρμα», δήλωσε ο προπονητής της ομάδας.

Ο κόουτς λέει, επίσης, ότι παρά τις βαριές ήττες οι μικροί μαθαίνουν, σέβονται τον αντίπαλο, δέχονται την ήττα με αξιοπρέπεια και δεν στενοχωριούνται ούτε νευριάζουν. Εν ολίγοις, μέσα από τα λόγια των παικτών της Margatania αναδεικνύεται το μεγαλείο της υγιούς ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο. «Μπορεί να μην κερδίσαμε, αλλά το απολαύσαμε», σχολίασε ο Pol, ο σταρ της ομάδας.

Η πιο «καυτή ερώτηση» είχε να κάνει με τα συναισθήματα των παιδιών σε περίπτωση που η Margatania F.C. βρει τον δρόμο προς τα δίκτυα της αντίπαλης ομάδας. «Θα φωνάξω δυνατά και θα πανηγυρίσω. Θα τρελαθώ», είπε ο Χάριτζ, ενώ ο Πολ έβαλε τη σφραγίδα του με την πιο πολυσυζητημένη ατάκα του ντοκιμαντέρ: «Αν τα καταφέρουμε να πετύχουμε ένα γκολ νομίζω ότι θα πετάξω από τη χαρά μου»!

Ολόκληρο το ντοκιμαντέρ υπάρχει στο Youtube. Όχι μόνο αξίζει τον κόπο, αλλά οι πραγματικοί λάτρεις του ποδοσφαίρου, πρέπει να το δουν…



Η Margatania συνεχίζει να κάνει τον γύρο του διαδικτύου με αρκετά εκατομμύρια θεάσεις στο Youtube. Το ντοκιμαντέρ για τους υπέροχους αυτούς μικρούς γνώρισε μεγάλη επιτυχία κι η Margatania FC είναι πλέον σημείο αναφοράς για αυτούς που συνεχίζουν να προσπαθούν ανεξαρτήτως αποτελέσματος

πηγή

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Φαθκιάζει που λες τα τουβλούθκια...




Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Tests
















Ο τάφος στη μέση του δρόμου

Στη μέση του "East County Road 400 South", κοντά στο Amity, στην Πολιτεία της Ιντιάνα στις ΗΠΑ, υπάρχει ένα μικρό κομμάτι γης που μοιράζει στα δύο την άσφαλτο κατά μήκος. Αυτό το κομμάτι γης είναι ο τάφος της Nancy Kerlin Barnett (1793-1831).

Η Nancy Kerlin ήταν 14 ετών όταν παντρεύτηκε τον William Barnett το 1808, και κατοίκησαν σε μια περιοχή που αργότερα θα ονομαζόταν Amity, στην Πολιτεία της Ιντιάνα. Όταν πέθανε το 1831 σε ηλικία 39 ετών, την έθαψαν στην κορυφή ενός μικρού λόφου που αποτελούσε το αγαπημένο της σημείο. Στα επόμενα χρόνια, αρκετοί άλλοι κάτοικοι θάφτηκαν εκεί κι ένα μικρό νεκροταφείο δημιουργήθηκε σιγά-σιγά.


Κοντά στην αλλαγή του αιώνα, αποφασίστηκε από την Κομητεία Johnson, να δημιουργηθεί ένας δρόμος ο οποίος θα περνούσε ακριβώς μέσα από το μικρό νεκροταφείο, πράγμα που σήμαινε ότι οι τάφοι θα έπρεπε να μεταφερθούν αλλού. Ένας από τους γιους της Nancy αρνήθηκε να μετακινήσει τον τάφο της μητέρας του. Μιας και το μικρό νεκροταφείο είχε ήδη αδειάσει από τους υπόλοιπους τάφους, ο εργολάβος του έργου δεν είχε αντίρρηση να αφήσει τον μοναδικό τάφο που είχε απομείνει στη θέση του και να φτιάξει το δρόμο γύρω από αυτόν.



Τα προβλήματα εμφανίστηκαν αρκετά χρόνια αργότερα όταν η Κομητεία ήθελε να πλατύνει το δρόμο. Ο τάφος ήταν ακριβώς στη μέση του δρόμου και θα έπρεπε να μετακινηθεί. Αυτή τη φορά, ο Daniel G. Doty, εγγονός της Nancy Barnett, αρνήθηκε τη μετακίνηση του τάφου. Η Κομητεία επέμενε στους σχεδιασμούς της και πίεζε για τη μετακίνηση του τάφου. Ο Daniel Doty πήρε την καραμπίνα του και στάθηκε οπλισμένος μπροστά από τον τάφο της γιαγιάς του.

Κανείς δεν γνωρίζει για πόσο διάστημα παρέμεινε εκεί ο Daniel, αλλά προφανώς η επιμονή κι η άρνησή του ήταν αρκετή για να αναγκάσει την Κομητεία να χωρίσει τις λωρίδες του δρόμου στη μέση και να πλατύνουν τον δρόμο και από τις δύο πλευρές, αφήνοντας ανέπαφο τον τάφο. Μια τσιμεντένια πλάκα τοποθετήθηκε πάνω από τον τάφο για να τον προστατεύει και στις 8 Αυγούστου του 1912, μια ιστορική πινακίδα τοποθετήθηκε στο σημείο.







Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...